Πάμε να κάνουμε ελεύθερη πτώση από ελικόπτερο;

Αυτή δεν είναι μια typical μαμαδοανάρτηση σε typical μαμαδομπλογκ.

Όχι ότι είμαι typical μαμά γενικότερα αλλά σε προειδοποίησα.

Επίσης αυτό δεν μπλογκ για να έχει ημερολόγιο η φράουλα, αλλά για τις δικές μου αναμνήσεις.Το αν θα το διαβάσει ποτέ θα αποφασιστεί σε ένα πολύ μακρινό μέλλον.

Στο θέμα μας τώρα.

Έστω ότι είσαι στα τριάντα και, single μετά από ένα γάμο, με παιδάκι. Με ερωτικό παρελθόν πλατωνικού επιπέδου πριν τον χερφάδερ. Μετά τον χερφάδερ έχεις μια ιστορία να πεις η γυναίκα (αυτήν την κρατάμε για άλλη-ες αναρτήσεις ή κανένα άρλεκιν), όμως επί της ουσίας είσαι "εκτός αγοράς" για πάρα πάρα πολλά χρόνια. 

Εξακολουθείς όμως να είσαι μια νέα γυναίκα και να έχεις ανάγκες. Για συντροφικότητα, παρεούλα, τρυφερότητα, αποδοχή. Και για σεξ φυσικά.

Πώς παίζεται το παιχνίδι το 2013; Για να ακριβολογούμε δεν ξέρω και πως παιζόταν ακριβώς ούτε το 2003 ούτε παλιότερα καθώς γνώρισα τον χερφάδερ πολύ μικρή και δεν μπορώ να ανατρέξω σε προγενέστερες εμπειρίες.

Προς το παρόν πέρα από λίγο, χαλαρό φλερτάκι σε εξορμήσεις μου στην πρωτεύουσα, δεν έχει συμβεί τίποτα. Η κοινωνική μου ζωή εδώ που μένουμε έχει υποστεί μεγάλο πλήγμα post divorce οπότε έξοδοι, γνωριμίες κλπ είναι πολύ περιορισμένες. 

Να μην τα πολυλογώ πριν λίγες μέρες γνώρισα μέσω μιας φίλης έναν τύπο, ας τον λέμε "Κέβιν". Ο Κέβιν (δεν είναι ξένος ο άνθρωπος αλλά το Κέβιν μου φάνηκε καλύτερο από το Μήτσος που μου΄ρθε πρώτο) λοιπόν είναι ψηλός και σχετικά εμφανίσιμος θα έλεγα (είμαι και λίγο ξινή μ'αυτά, για να πώ ωραίος πρέπει να είναι πραγματικά και πάρα πολύ ωραίος κάποιος- I know I have high standards and working on it). Οι πληροφορίες μου περιορίζονται στο ότι είναι γύρω στα σαράντα, εργένης και άνοιγε το στόμα του χωρίς να πετάει βατράχια. Δεν είπε και κάτι συγκλονιστικό βέβαια αλλά οκ. Και στο τέλος της βραδιάς αφού έχουμε πιει, χαζολογήσει, γελάσει και λοιπά, ο Κέβιν προτείνει "να ξαναβρεθούμε να πιούμε ένα καφέ".

Και σκέφτομαι εγώ η άσχετη. Αυτό είναι τύπου "ραντεβού"; Αν είναι θέλω να πάω; Πότε δεν έχω την φράουλα; Τι θα φορέσω; Που θα πάμε; Τι θα λέμε; Μήπως να μην πάω; Άσε δεν είμαι εγώ για τέτοια τώρα. Αφού δεν μ'άρεσε και πολύ. Ναι αλλά θα μείνω με την περιέργεια; Μπορεί ο άνθρωπος να το' πε από ευγένεια. Μήπως θέλει τίποτα επαγγελματικό να συζητήσουμε; Αυτά στο περίπου σε χρόνο κάποιων δευτερολέπτων. Ευτυχώς η φίλη μου επενέβη την κατάλληλη στιγμή με τον κατάλληλο τρόπο και κανόνισε να βρεθούμε τελικά εντός της εβδομάδας πάλι όλοι μαζί για ένα καφέ.

Οπότε δεν είναι ραντεβού, αλλά, από την φίλη μου έμαθα εκ των υστέρων, ότι αυτή ήταν η πρόθεση. Εκτός του ότι και η λέξη ραντεβού ακούγεται μπανάλ και παράξενη (δεν έχει αλλάξει όνομα, έτσι;) εγώ αρχικά αγχώθηκα και στην συνέχεια γέλασα πολύ με τον εαυτό μου και την αντίδραση μου. Γιατί εκείνος ο καφές ακούστηκε στο περίπου σαν "πάμε να κάνουμε ελεύθερη πτώση από ελικόπτερο;" Τέλοσπαντων θα πάμε και θα δούμε. Ήθελα όμως να το γράψω για να το θυμάται ο μελλοντικός εαυτός μου. 

Και ακόμα κάτι:

(1) Για να κάτσει μια εργαζόμενη single mum σαν κι εμένα το πρώτο μετά από τέσσερα Σάββατα που είχε χωρίς την φράουλα με πολλές στιβαγμένες υποχρεώσεις και δουλειές, να παρακολουθεί ολημερίς live-streaming σημαίνει ότι αυτό που έβλεπε ήταν αληθινό, καλοδουλεμένο, πρωτότυπο, εμπνευστικό, συγκινητικό! Μέχρι και streching με την Πετρουλάκη έκανα. Μπράβο σε όλη την ομάδα των Ψηφιακών Γειτονιών και σε κάθε έναν από τους γείτονες που δούλεψε, μίλησε ή παρευρέθηκε! Είστε ένας ένας ξεχωριστά υπέροχοι και όλοι μαζί μια υπόσχεση για ακόμα καλύτερα πράγματα.

(2) Μελλοντικέ εαυτέ όταν κάποτε επιστρέψεις να διαβάσεις αυτήν την ανάρτηση να θυμάσαι ότι το σεξ πρωτή φορά με άλλον μετά από δεκαετή σχέση ήταν απείρως πιο αγχωτικό από το σεξ πρώτη φορά.

(3) Λατρεμένο φραουλόπλασμα αν είσαι περίπου 25 χρονών και διαβάσεις αυτή την ανάρτηση σε προειδοποιώ θα έχει κι άλλες ανάλογου ύφους και περιεχομένου, κλείστο τώρα, θα βάλει η μανούλα ετικέτα "fraulicius" για να ξέρεις που να περιοριστείς. Σε αγαπώ ατελείωτα.

(4)Κέβιν και τυχόν άλλοι που θα αναφερθείτε με ξενικά ονόματα, whatever you say or do can and will be blogged about. 

Χρωμοσελίδες για μεγάλα παιδιά!

Το περασμένο καλοκαίρι ανάμεσα σε πολλά πολλά πολλά άλλα πήγα σε ένα ημερήσιο βιωματικό σεμινάριο χρωματοθεραπείας.

Ήταν πάρα πολύ ενδιαφέρον. Έγινε σε ένα αγροτουριστικό κατάλυμα σε ένα χωριουδάκι, οπότε για να είμαστε στις 8 το πρωί στην "τάξη" πήγαμε από το προηγούμενο βράδυ. Ναι δεν πήγα μόνη μου, έσυρα κυριολεκτικά μαζί μου μια φίλη μου κ εκείνη έσυρε μαζί της ακόμα ένα φίλο της, ο οποίος τελικά ήταν και ο μόνος εκπρόσωπος του φύλου του στο σεμινάριο, προς μεγάλη του χαρά, αφού τον είχαμε στα ώπα ώπα!

Βρεθήκαμε λοιπόν πρωί πρωί οκτώ γυναίκες και ένας άντρας σε μια μικρή αίθουσα με την χρωματοθεραπεύτρια. Καταλάβαμε εκεί πως οι υπόλοιπες πέντε γνωρίζονταν μεταξύ τους και είχαν παρακολουθήσει κι άλλα τέτοια σεμινάρια και εκδηλώσεις με την ίδια θεραπεύτρια, όμως ενταχθήκαμε κ εμείς απόλυτα στην ομάδα απευθείας. Μου έκανε τρομερή εντύπωση πόσα πράγματα μπορείς να μοιραστείς με εντελώς άγνωστους μέσα σε μια μέρα. Η έκπληξη ήταν ότι κάποια στιγμή προστέθηκε στην παρέα και μια μουσικοθεραπεύτρια (αν το λέω καλά), μια πολύ ταλαντούχα κοπέλα η οποία μας έπεισε δέκα το πρωί να τραγουδάμε παραδοσιακά τραγούδια παίζοντας διάφορα κρουστά και τελικά να χορεύουμε πανευτυχείς! 

Πέρα από το θεωρητικό κομμάτι, για το τι είναι χρωματοθεραπεία, και αφού ρίξαμε και το χορό μας, κάναμε διάφορες ασκήσεις και δοκιμές με τα χρώματα και έναν πολύ χαλαρωτικό διαλογισμό (αν δεν ξέρεις τι είναι μην αγχωθείς, θα στα πω σιγά σιγά αυτά, κράτα ότι είναι πολύ ωραίο πράγμα). 

Δύο από τις ασκήσεις ήταν να χρωματίσουμε μια περίεργη χρωμοσελίδα για μεγάλα παιδιά με ομόκεντρους κύκλους και στην συνέχεια μια δεύτερη χρωμοσελίδα χωρισμένη σε οκτώ τμήματα με δύο κύκλους στο καθένα.

Όπως μας εξήγησε οι ομόκεντροι κύκλοι ήταν η άσκηση που αποκάλυπτε την συναισθηματική μας κατάσταση εκείνη την στιγμή, ανάλογα με τα χρώματα που ο καθένας επέλεξε να τους χρωματίσει. 

Στην άσκηση με τους μικρούς κύκλους μας ζήτησε κάθε τμήμα της σελίδας να αφορά έναν άνθρωπο ή έναν συγκεκριμένο τομέα στην ζωή μας, χωρίς να αναφέρουμε ποιον.

Η ανάλυση της εκ των υστέρων ήταν ιδιαίτερα εύστοχη και ακόμα και οι πιο δύσπιστοι από μας αναγνωρίσαμε κοινά μοτίβα στα χρώματα που χρησιμοποιήσαμε για συγκεκριμένες σχέσεις, όπως για παράδειγμα ότι όλες οι μαμάδες χρησιμοποιήσαμε ροζ στους κύκλους που ήταν για τα παιδιά μας. Όχι μόνο ροζ, όχι όλες τον ίδιο τόνο αλλά πάντως όλες ροζ.

Ήταν η πρώτη φορά μετά τα παιδικά μου χρόνια που χρωμάτισα μια σελίδα. Δεν είχα ποτέ κλίση στην ζωγραφική αλλά αυτό ήταν κάτι το εντελώς διαφορετικό. Και με τα άπειρα μολύβια που είχαμε στην διάθεση μας ήταν πολύ χαλαρωτική η διαδικασία να διαλέξεις και να συνδυάσεις τις αποχρώσεις.

Δεν ξέρω αν νιώθει το ίδιο και η φράουλα τις ατέλειωτες ώρες που περνάει ζωγραφίζοντας, αλλά έκτοτε βλέπω και την δική της ζωγραφική λίγο διαφορετικά.

Τα ξαναθυμήθηκα όλα αυτά γιατί τώρα περνάμε την φάση "μαμά να ζωγραφίσουμε μαζί", που σημαίνει ότι πρέπει να κάθομαι δίπλα της και να ζωγραφίζω και εγώ με ό,τι επιλέξει, συνήθως μολύβια ή νερομπογιές. 

Και επειδή όπως είπα ήδη ακόμα και το να ζωγραφίσω ένα λουλούδι και μια πεταλουδίτσα είναι για μένα έργο τέχνης, δεν μου βγαίνει καθόλου η ζωγραφική σε λευκό χαρτί, άρχισα ξανά μόνο να χρωματίζω έτοιμες χρωμοσελίδες, για μεγάλα παιδιά όμως!

Όπως αυτές

via

via

via

Τυπώνω λοιπόν φραουλίτσες, ντόρες, λουλουδάκια και τα συναφή για το φραουλίνι, τυπώνω και τα δικά μου και ζωγραφίζουμε μαμά και κόρη.

Αν ακούτε κ εσείς το "μαμά μαζί να ζωγραφίσουμε" δοκιμάστε το. Δοκιμάστε το επίσης αν θέλετε να χαλαρώσετε, βοηθάει!

Κι ακόμα κάτι:

(1) Να ευχηθώ καλή επιτυχία στις Ψηφιακές Γειτονιές και από δω! Να περάσετε υπέροχα και να θυμάστε ότι όσοι δεν θα είμαστε εκεί θα ανυπομονούμε για τις αναρτήσεις σας!

(2) H επιχείρηση bikini πάει πολύ καλά, υγιεινή διατροφή και περπάτημα και κομμωτήριο, πραγματικά άλλαξε η διάθεση μου!

Επιχείρηση bikini!

Τον τελευταίο καιρό συμβαίνουν διάφορα και το άγχος είναι καθημερινό και εντεινόμενο.

Συζητήσεις, αναλύσεις, υποθέσεις, σενάρια επί χάρτου, μάταια σε μεγάλο βαθμό γιατί δεν μπορώ να κάνω κάτι, να επιταχύνω, να επιβραδύνω ή να επηρεάσω τις όποιες εξελίξεις, δεν ξέρω καν αν τελικά θα υπάρχουν εξελίξεις και μου απομένει μόνη η αναμονή και η υπομονή.

Όμως βαρέθηκα. Δεν μπορώ άλλο να συζητάω για τίποτα από αυτά.

Και αποφάσισα ότι θα κάνω διάλειμμα από όλες τις αναλυτικές, ψυχαναλυτικές, βαθυστόχαστες, διεισδυτικές συζητήσεις και σκέψεις και θα το ρίξω στην ανεμελιά και στην επιφάνεια.

Ενημέρωσα και τις φιλενάδες μου ότι τα επιτρεπόμενα θέματα συζήτησης το επόμενο διάστημα και μέχρι να ηρεμήσει το κεφαλάκι μου, είναι κιλά, τρίχες, νύχια.

Οι αναζητήσεις μου αυτό το διάστημα θα αφορούν το θέμα "δίαιτα", τα σενάρια που θα κάνω θα έχουν κεντρικό θέμα αν με προτιμώ ξανθιά ή κοκκινομάλλα, οι απορίες μου θα αφορούν την καλύτερη μέθοδο αποτρίχωσης και η μόνη μάχη που θα δώσω θα είναι αυτή ενάντια στην κυτταρίτιδα!

Τουλάχιστον μέχρι να περάσει αυτός ο μήνας, να ξεκαθαρίσει λίγο το τοπίο και το μυαλό μου.

Είναι παράξενος μήνας ο Απρίλιος. Συνήθως περνάει νερό με τις δυο εβδομάδες πριν και μετά το Πάσχα να τον γεμίζουν. Όχι όμως φέτος. Αυτό σκεφτόμουν το σαββατοκύριακο και  μέσα από έναν φαινομενικά άσχετο συνειρμό διαπίστωσα ότι πολύ σημαντικά γεγονότα στην ζωή μου συνέβησαν Απρίλιο. Εδώ ολόκληρη "Σιδηρά Κυρία" και δεν τον άντεξε τον μήνα, πόσο μάλλον εγώ.

Τον φετινό λοιπόν θα τον αφιερώσω στην επιχείρηση "bikini". Πραγματικά χρειάζεται και αυτή η πλευρά στην ζωή μας νομίζω. Η πλευρά που χαζεύει στο ίντερνετ κοψίματα μαλλιών, αναμιγνύει υλικά για χειροποίητες μάσκες ομορφιάς και προβληματίζεται για το χρώμα του μανό. Και που αγχώνεται μόνο για το αν το πράσινο παντελόνι της φραουλίτσας ταιριάζει με το κίτρινο μπλουζάκι και το τι χρώμα πρέπει να' ναι τα καινούργια της παπούτσια για να πηγαίνουν με περισσότερα ρουχαλάκια. Ναι είναι πολυτέλεια, έχω πλήρη συναίσθηση ότι είναι φοβερή πολυτέλεια να είναι τέτοιου είδους τα προβλήματα, ευχαριστώ γι' αυτό και το κάνω συνειδητά. Κι ας είναι διάλειμμα για λίγες μόνο στιγμές από τα άλλα, τα πολύ σοβαρότερα και δυσκολότερα που μας απασχολούν.

Σ' έβαλες στο πρόγραμμα;

via

Παρασκεύη σήμερα, η τελευταία εργάσιμη της εβδομάδας για τους περισσότερους, η μέρα που γίνονται τα σχέδια και τα πλάνα για το σαββατοκύριακο που θα ξημερώσει.

Δουλειές στο σπίτι που έμειναν μέσα στην βδομάδα, καθαρίσματα, μαγειρέματα, συναντήσεις με φίλους ίσως καμιά εκδρομούλα τώρα που η Άνοιξη είναι εδώ για τα καλά.

Παιχνίδι με τα παιδιά, διάβασμα για τα μεγαλύτερα παιδιά, κούνιες, πάρκα, παιδότοποι.

Για σένα θα βρεις λίγο χρόνο αυτό το σαββατοκύριακο; Θα βάλεις τον εαυτό σου και τις δικές σου ανάγκες στο πρόγραμμα;

Δεν είναι εγωιστικό, δεν σου στερεί χρόνο από τα παιδιά ή τον σύντροφο σου. Είναι απαραίτητο.

Για να δώσεις, πρέπει να φροντίσεις να έχεις.

Μήπως να πας επιτέλους κομμωτήριο; Να περιποιηθείς λίγο τον εαυτό σου ξεκινώντας από τα εξωτερικά και προφανή; Μαλλιά, νύχια, έστω ένα χαλαρωτικό αφρόλουτρο αντί για το ντουζ του τρίλεπτου;

Μια ώρα γυμναστική ή τρέξιμο ή περπάτημα;

Ένας καφές με μια φίλη που τόσο καιρό λες "να το κανονίσουμε" και όλο αναβάλλεις;

Σινεμά ίσως; Ναι μπορείς να πας και μόνη σου αν θες.

Ένα βιβλίο που αγόρασες πριν τόσο καιρό και δεν κατάφερες ως τώρα να ανοίξεις;

Μια κατασκεύη απλώς για την χαρά της δημιουργίας;

Κάτι από τα χιλιάδες πράγματα που έχεις καρφιτσώσει στο pinterest και θα' θελες κάποτε να δοκιμάσεις;

Τίποτα απ' όλα αυτά; Μια ώρα ταβανοθεραπείας; Εσύ, ο εαυτός σου, οι σκέψεις σου, να μπουν σε μια σειρά;

Χρειάζεσαι ένα διάλειμμα από το άγχος, το τρέξιμο, τις υποχρεώσεις.

Μπορείς να αφιερώσεις μία από τις σαρανταοχτώ ώρες του σαββατοκύριακου σε μια δική σου ανάγκη ή απόλαυση;

Λοιπόν, τι θα κάνεις για σένα αυτό το σαββατοκύριακο;

Ενθύμια (updated!)

Αναρωτιέμαι τι να κάνω τα ενθύμια του γάμου.

Το νυφικό ευτυχώς είχε ενοικιαστεί και δεν πιάνει χώρο σε καμία ντουλάπα.

Έχω όμως το δαχτυλίδι του λόγου (ναι μια παλιά εποχή που δίναμε λόγο ελπίζω να έχει εκλείψει το φαινόμενο), την βέρα μου, τα στέφανα και το άλμπουμ με τις φωτογραφίες.

Επίσης έχω δώρα πρώην πεθερικών κατά το έθιμο. 

Κανατοπότηρο και ασορτί ασημένιο δίσκο της εκκλησίας.

Α, έχω και τα δώρα του χερφάδερ. Αυτά που δεν μου άρεσαν και πολύ. Γιατί τα άλλα τα πιο του γούστου μου ή πιο χρήσιμα, έχουν φορεθεί, χρησιμοποιηθεί, αποσβεστεί τελοσπάντων.

Όταν μετακόμισα από την συζυγική κατοικία αναρωτιόμουν τι από αυτά έπρεπε καταρχήν να μετακομίσω. Εντάξει πήρα την βέρα μου, αλλά ας πούμε παίρνεις το ένα στέφανο (έτσι λέγεται;) Υπάρχει εγχειρίδιο καλών τρόπων - τύπου Ζαμπούνη - για αυτές τις περιπτώσεις; Πήρα και εγώ ό,τι είδα μπροστά μου, τη στεφανοθήκη με τα δύο στέφανα και το άλμπουμ του γάμου. Άφησα το dvd και τις φωτογραφίες από το ταξίδι του μέλιτος (ακόμα αναρωτιέμαι που τα είχα βολέψει!)

Αυτά τώρα είναι στο πιο ψηλό ράφι μιας ντουλάπας, μαζί με τα ενθύμια από τα πάρτυ που έκανα ή μου έκαναν οι φίλες μου πριν το γάμο (ναι ήταν περισσότερα από ένα, ναι είχαμε περάσει καταπληκτικά).

Μπήκε και η άνοιξη και είναι εποχή καθαρίσματος και ξεκαθαρίσματος. Λένε πως πρέπει να αδειάσουμε την ζωή μας από το παλιό για να έρθει το καινούργιο. Να κάνουμε χώρο, πνευματικά κυρίως αλλά γιατί όχι και υλικά. Όπως πετάμε ή χαρίζουμε τα παλιά ρούχα.

Αναρωτιέμαι λοιπόν τι να τα κάνω όλα αυτά.

Στο εξωτερικό υπάρχουν λέει ειδικά site αφιερωμένα στην πώληση τέτοιων ενθυμίων. Πουλάς το μονόπετρο και την βέρα και πας ένα ταξιδάκι να ξελαμπικάρεις.

Πουλάς το ανυπέρβλητου κάλλους σετ σκουλαρίκια - βραχιόλι - περιδέραιο δώρο της πεθεράς και κάνεις μια διήμερη κούρα ομορφιάς σε σπα, πίνεις και την σαμπάνια στην υγειά της στο τσακίρ κέφι.

Η μια εκδοχή λοιπόν είναι να πουληθούν τα κοσμήματα. Μπορεί να μην μεταφραστούν σε ταξίδια και σπα, αλλά σίγουρα αξίζουν ένα ποσό σεβαστό και χρήσιμο.

Ψάχνοντας σχετικά βρήκα και την ιστορία μιας Νεοζηλανδής που κατασκεύασε λέει πύραυλο και εκτόξευσε την βέρα της στο διάστημα. Όπως εύστοχα αναφέρεται στο δημοσίευμα για κάποιους "καμία απόσταση δεν είναι αρκετή"

Η άλλη εκδοχή είναι να φυλαχθούν μαζί με τις φωτογραφίες και τα υπόλοιπα στο κουτί που είναι τώρα αιωνίως, ή τουλάχιστον μέχρι να μεγαλώσει το φραουλόπλασμα και να τα ανοίξει. Να τα φορέσει ίσως; Δεν ξέρω πόσο θα της αρέσει η vintage αισθητική τους μετά από 15-20 χρόνια. 

Θα έχουν άραγε οποιαδήποτε αξία ή σημασία για εκείνη; Δεν μπορώ να προβλέψω. Ίσως οι φωτογραφίες όμως αυτές υπάρχουν και ψηφιακά, δεν έχει τόση σημασία το άλμπουμ. 

Υπάρχει και η λύση να μεταφερθούν στο πατρικό. Να στοιβαχτούν μαζί με άλλα κουτιά αναμνήσεων, παιδικών και εφηβικών χρόνων, δικών μου και των αδερφών μου, μαζί με τα σχολικά μας βιβλία, τα παιδικά μας ρούχα, μαζί ίσως και με τα ενθύμια του γάμου των δικών μου γονιών. Το σπίτι εκείνο πλέον δεν κατοικείται μόνιμα από κανένα, είναι ολόκληρο μια αποθήκη αναμνήσεων. 

Κάτι πρέπει να τα κάνω πάντως, άρχισε να με ενοχλεί η παρουσία τους εδώ και θέλω να βάλω και το πάπλωμα που θα βγει σε λίγο σε εκείνο το ράφι της ντουλάπας.

Θα ήθελα να διαβάσω τις σκέψεις σας. 

Update

Σας ευχαριστώ πολύ όλες που μοιραστήκατε τις σκέψεις σας, πραγματικά με κάνατε να σκεφτώ πράγματα που δεν μου είχαν περάσει από το μυαλό.

Οι αποφάσεις λοιπόν είναι οι εξής:

- Άλμπουμ, στέφανα και άλλα μικροαντικείμενα κλεισμένα, σφραγισμένα σε κουτί θα μεταφερθούν με την πρώτη ευκαιρία στο πατρικό.

- Βέρα, μονόπετρο φυλάσσονται για να τα δώσω στην μικρή ως ενθύμια και να τα κάνει ό,τι εκείνη θέλει, ακόμα και να μην θέλει να τα πάρει τελικά θα είναι σεβαστό και κατανοητό.

- Λοιπά κοσμήματα φυλάσσονται σε έτερο κουτάκι με πιθανά ενδεχόμενα (α) ανακύκλωση (β) σκότωμα (γ) να δοθούν κι αυτά στην φράουλα με την ίδια ελευθερία να τα κάνει ό,τι θέλει.

Σημειώνω ότι καμιά σας δεν μου έγραψε τι έχει κάνει τα δώρα πρώην συντρόφων ή τα ενθύμια πρώην σχέσεων. Παρόλο που εκεί δεν υπήρχε ο παράγοντας παιδί, νόμιζα ότι αυτό θα μου γράφατε. Εξαιρείται η μαμά της Δαείρας που είπε ότι δεν έχει πετάξει φωτογραφίες, αλλά κ πάλι δεν έκανε λόγο για άλλα δώρα.

Πάρτυ γενεθλίων post divorce

Τα 1α γενέθλια της φραουλίτσας ήταν υπερπαραγωγή. Στο σπίτι με πολύ κόσμο και μένα σε έξαρση δημιουργικότητας με χειροποίητα τα πάντα προσκλητήρια, δωράκια, φαγητά, γλυκά, εκτός της τούρτας. Είχαν αρχίσει βέβαια να φαίνονται ήδη τα πρώτα συννεφάκια στον γάμο, αλλά ήμουν στο στάδιο της άρνησης μάλλον και στο "φάση είναι θα περάσει".

Τα 2α γενέθλια γιορτάστηκαν λίγο πιο συνοπτικά, χωρίς ετοιμασίες, οι αποφάσεις είχαν ληφθεί αλλά δεν είχαν ανακοινωθεί και τεθεί σε εφαρμογή. Πάρτυ όμως έγινε. Σχεδόν στον αυτόματο, όπως γίνονταν όλα εκείνη την περίοδο.

Τα 3α γενέθλια ήταν πριν λίγες μέρες. Θα ήταν πλέον τα πρώτα γενέθλια στην μετά τον χωρισμό εποχή και απαιτείτο σκέψη και οργάνωση. 

Σ' αυτές τις περιπτώσεις όπως το καταλαβαίνω εγώ τουλάχιστον έχεις τις εξής επιλογές: Κοινό πάρτυ, πάρτυ μόνο με την μαμά (και ίσως και άλλο πάρτυ με τον μπαμπά), καθόλου πάρτυ. Το "καθόλου πάρτυ" το απέρριψα αμέσως. Τα γενέθλια του παιδιού ήθελα να τα γιορτάσουμε και να τα χαρεί.

Η δική μου προτίμηση ήταν το κοινό πάρτυ. Εντάξει αλλά αυτό προϋποθέτει να συμφωνεί και ο χερφάδερ. Και εδώ αρχίζει να απαιτείται σχέδιο. 

Αφού έχω διαβάσει, μελετήσει και δοκιμάσει διάφορες μεθόδους για την αντιμετώπιση θεμάτων που πρέπει ή θα ήθελα να συζητάω με τον χερφάδερ κατέληξα ότι αυτό που επιτυγχάνει με καλύτερο ποσοστό είναι η "business" αντιμετώπιση. Δηλαδή έχουμε να κάνουμε μια δουλειά, η οποία είναι να μεγαλώσουμε ένα παιδί όσο το δυνατόν καλύτερα. Δεν χρειάζεται να είμαστε φίλοι, δεν ξέρω καν αν γίνεται, δεν χρειάζεται να τα πηγαίνουμε καλά, αν και θα ήταν ευχάριστο, δεν χρειάζεται να συμφωνούμε πάντα, αρκεί να είμαστε συνέταιροι και συνεργάτες στον κοινό στόχο.

Σε αυτό το πλαίσιο της business αντιμετώπισης πολύ μεγάλη βοήθεια προσφέρει η γραπτή επικοινωνία. Μένεις επί του θέματος, έχεις χρόνο να πάρεις αναπνοές, να βρίσεις, να φωνάξεις και να απαντήσεις λίγο αργότερα εντελώς διαφορετικά απ' ότι θα απαντούσες σε μια προφορική συνομιλία. 

Οργάνωση γενεθλίων με e-mail λοιπόν. Με συνομιλητή έναν συνεργάτη στην διοργάνωση του event στην προκειμένη περίπτωση, μετά την επιβεβαιώση ότι και εκείνος προτιμούσε κοινό πάρτυ.

Επιλογή χώρου, καλεσμένων, οικονομικός διακανονισμός, όλα αποτυπώθηκαν σε πολλαπλά e-mail.

Και πήγε καλά. Πολύ καλά υπό τις περιστάσεις θα έλεγα. 

Η μικρή το καταχάρηκε! Φόρεσε και την στολή της καθώς ήταν μασκέ το πάρτυ, έσβησε τα κεράκια 4 φορές και με μεγάλη ευχαρίστηση θα συνέχιζε. Οι μικροί καλεσμένοι έπαιξαν πολύ, οι μεγάλοι ήπιαν τον καφέ τους, φάγαμε και φύγαμε.

Υπήρχε μια αμηχανία και ένα αρχικό μουδιασματάκι αλλά όλα εξελίχθηκαν ομαλά.

Και βγήκαν φωτογραφίες, πολλές φωτογραφίες και με τους τρεις μας μαζί χαμογελαστούς. Όπως θα γινόταν και σε κάποιο επαγγελματικό πρότζεκτ στο οποίο οι πρωταγωνιστές φωτογραφίζονται χαμογελώντας ανεξαρτήτως της μεταξύ τους σχέσης.

Κι αυτές οι φωτογραφίες φυλάσσονται γιατί κανείς δεν ξέρει πως θα είναι τα επόμενα γενέθλια.

Σκέφτομαι καμιά φορά τι θα γίνει αν ένας απ' τους δυο μας ξαναπαντρευτεί ή τελοσπάντων έχει μια νέα "σοβαρή" σχέση ή αν κάνει άλλα παιδιά. Ίσως να είναι πιο δύσκολες οι "κοινές" εμφανίσεις, ίσως όμως και όχι. 

Πιστεύω πως η φραουλίτσα δικαιούται να έχει "οικογενειακές" στιγμές και "οικογενειακές" φωτογραφίες και όσο περνά απ' το χέρι μου και οι συνθήκες το επιτρέπουν κινούμαι σε αυτήν την κατεύθυνση. 

Αλλαγές

Τον τελευταίο ενάμιση χρόνο η ζωή μου έχει αλλάξει ριζικά.

Δεν είναι μόνο ο χωρισμός, η αλλαγή κατοικίας, η ανασφάλεια του να είμαι μόνη μετά από πάρα πολλά χρονιά, οι έγνοιες, οι ανησυχίες και όσα άλλα τον ακολούθησαν. Είναι η αλλαγή από μια ζωή λίγο πολύ τακτοποιημένη, σε μια ζωή στην οποία η μόνη βεβαιότητα είναι ότι θα έχει πολλές ακόμα αλλαγές.

Το 2012 μπορεί να μην τελείωσε ο κόσμος, για μένα σίγουρα όμως τελείωσε ο κόσμος όπως τον ήξερα και τον αντιλαμβανόμουν.

Άκουσα να λένε πως καμιά φορά χρειάζεται ένα γερό σοκ, ένα μεγάλο χαστούκι για να επαναπροσδιορίσεις τον τρόπο ζωής σου, τις σκέψεις σου, τις αξίες σου, τα όνειρα σου και τα θέλω σου. Για μένα αυτό ήταν μάλλον ο χωρισμός και ειλικρινά χαίρομαι που ήταν αυτό (αν ήταν όπως το αντιλαμβάνομαι) και όχι κάποιο σοβαρότερο πρόβλημα ή θέμα υγείας. Πάντως πιστεύω πως σε 18 μήνες μεγάλωσα, άλλαξα και αλλάζω ακόμα.

Πέρασα δύσκολα αλλά και ανέλπιστα καλά, είχα πολλές κακές αλλά και πολλές καλές στιγμές, ασχολήθηκα πάρα πολύ με μένα και μου υποσχέθηκα να συνεχίσω να το κάνω. Έζησα καταστάσεις που ποτέ δεν φανταζόμουν, η καθημερινότητα έγινε ξαφνικά συναρπαστική και ενδιαφέρουσα με πολύ δραματικούς τόνους κατά περιόδους, αλλά και με ευχάριστες ανακαλύψεις και επλήξεις. Πολλά άρθρα που έχουν γραφτεί για την περίοδο μετά από ένα χωρισμό αλλά και σχετικές αναρτήσεις στα ιστολόγια χωρισμένων μαμάδων που έτυχε να διαβάσω κάνουν λόγο για συναισθηματικό roller coaster. Και επιβεβαιώνω ότι ακριβολογούν. Άλλοτε έντονη θλίψη κ άλλοτε ξαφνική χαρά, άλλοτε υπερδραστήρια και άλλοτε αδυναμία ακόμα και για τα απαραίτητα. Η βόλτα λένε δεν διαρκεί για πάντα, αλλά διαρκεί αρκετά.

Πάνω που νόμιζα ότι κατέβηκα από το τρενάκι λοιπόν και άρχισα να ισορροπώ, να κάνω τα πλάνα μου, να φτιάξω κι αυτό το ιστολόγιο που όλο ανέβαλα, να επανέλθω τελοσπάντων σε μια ρουτίνα, φαίνεται πως είμαστε και πάλι ενώπιον νέων αλλαγών!

Δεν είναι κάτι που μπορώ προς το παρόν να γράψω, είναι περισσότερο αίσθηση δική μου παρά συγκεκριμένα γεγονότα που θα μπορούσα να αναφέρω και πιθανόν να κάνω και λάθος.

Κι αν δεν είναι άμεσα όμως οι αλλαγές όπως ψυχανεμίζομαι θα είναι σύντομα. Και δεν μπορώ να τις καθυστερήσω, να τις επιταχύνω ή να τις αποφύγω. Μπορώ μόνο να τις παρακολουθήσω, να προσαρμοστώ και να διασφαλίσω ότι θα μας βρουν εμένα και το φραουλάκι μαζί και χαμογελαστές.

Νομίζω έμαθα καλά το μάθημα πως οι αλλαγές είναι αναπόφευκτες, και η ζωή πάντα συνεχίζεται!

Καλό τριήμερο να έχουμε όλοι, φιλιά!